خشونت خانگی علیه زنان
09/08/2025, 21:33 (GMT+1)
در ایران، خشونت خانگی علیه زنان نه‌تنها پدیده‌ای رایج بلکه غالباً پنهان و بدون پیگرد مؤثر قانونی است. با اینکه لایحه «حفظ کرامت و حمایت از زنان در برابر خشونت» بیش از یک دهه است در مراحل تدوین و بررسی مانده، هنوز به قانون تبدیل نشده و اجرا نمی‌شود. در چنین شرایطی، زنان قربانی خشونت خانگی عملاً بی‌پناهند.
یکی از اصلی‌ترین ابزارهای مداخله فوری در برابر خشونت خانگی، ایجاد «خانه‌های امن» برای پناه دادن به زنان در معرض خطر است. اما در ایران، نه‌تنها تعداد این مراکز بسیار محدود است، بلکه دسترسی به آن‌ها نیز با موانع اداری، نگاه امنیتی، و قضاوت‌های فرهنگی سنگین همراه است. بسیاری از زنان حتی از وجود چنین امکانی اطلاع ندارند یا با ترس از انگ اجتماعی، از مراجعه به آن خودداری می‌کنند.
در نبود حمایت حقوقی و ساختارهای محافظتی، زنان بیش از پیش در خانه‌های خود، توسط اعضای خانواده، کشته می‌شوند. طبق گزارش منابع مستقل، تنها در ۴۵ روز ابتدایی سال ۱۴۰۳، دست‌کم ۲۳ زن و دختر در ایران به‌دست نزدیکان خود به قتل رسیده‌اند. این آمار، عمق بحران را نمایان می‌کند؛ بحرانی که در سایه سکوت و بی‌عملی ساختارهای رسمی، هر روز گسترش می‌یابد.
در اردیبهشت ۱۴۰۴، فاطمه برخورداری، معلم ۳۹ ساله‌ای از سبزوار، قربانی خشونت همسرش شد. او که در آموزش‌وپرورش خدمت می‌کرد و مادر دو فرزند بود، بارها از خشونت خانگی شکایت کرده بود. اما مانند بسیاری از زنان دیگر، شکایت‌هایش به جایی نرسید.
در نهایت، همسرش با قمه به او حمله کرد و جانش را گرفت. رسانه‌های رسمی به‌ندرت به این موضوع پرداختند، اما شبکه‌های اجتماعی، پر شد از صدای معلمان، زنان، و مردم خشمگینی که گفتند:
“او فقط یک معلم نبود، یک هشدار زنده بود.”
فاطمه یکی از قربانیان بی‌دفاع سیستمی بود که نه تنها از زنان محافظت نمی‌کند، بلکه با سکوت خود، زمینه خشونت را مشروع جلوه می‌دهد. اگر خانه امنی در دسترس او بود، یا اگر شکایت‌هایش پیگیری می‌شد، شاید هنوز زنده بود.
١١/٠٧/٢٠٢٥
ئەو بابەت و هەواڵانەی کە ناوی نووسەرەکانیان دیار و ئاشکرایە، تەنیا نووسەرەکەی بەرپرسیارە، نەک کوردستانپۆست
بابەتی دیکە
بابەتە پڕبینراوەکان
